οι 250 καλύτερες φωτογραφίες μου από την Πόλη

Η επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη, αλλιώς και ορθότερα στην Ιστανμπούλ ή απλώς στην Πόλη (οι άλλες χρειάζονται ονόματα, αυτή όχι γιατί είναι το πρότυπο για όλες τις άλλες…) δεν είναι μία εύκολη υπόθεση για χίλιους δυό λόγους:

η αμφιθυμία μας για τους γείτονές μας και «σημαντικούς μας άλλους», τους Τούρκους, το γεγονός ότι όλοι έχουμε συγγενείς που ζούσαν «πέρα από το Αιγαίο» κάποτε, αυτά που μάθαμε στη σχολική ιστορία… Η πόλη αυτή δεν έχει όμοιό της και δεν είναι δυνατόν να μείνει κανείς αδιάφορος απέναντι στη γοητεία της. Η Πόλη  διεκδικεί την αγάπη σου γι’ αυτήν με πολύ ισχυρά χαρτιά: η γοητεία του σιδηροδρομικού σταθμού που μας θυμίζει ότι οι άνθρωποι κάποτε ήταν  περιηγητές και όχι τουρίστες, τα μύδια σε αφθονία στο Ίσκαλε, το μελαγχολικό νεκροταφείο των Ελλήνων στο Μπαλουκλί, τα νοστιμότατα και υπέροχα παρουσιασμένα φαγητά της, τα υφάσματα, οι πασμίνες και τα κεραμικά της Κιουτάχειας στο Καπαλί Τσαρσί (μία από τις πιο όμορφες σκεπαστές αγορές στον κόσμο) με τα παζάρια των εμπόρων και την επικοινωνία μαζί τους, τους πλανόδιους πωλητές (σε ομοιόμορφα τροχήλατα που προνόησε να σχεδιάσει ο Δήμος της πόλης), οι πλανόδιοι εργαζόμενοι (σε επαγγέλματα που πια εξαφανίζονται στη Δύση, όπως αυτό του λούστρου-καθαριστή παπουτσιών ή του πωλητή σαλεπιού έξω από το Μπλε Τζαμί και την Αγία Σοφία), η εξαίρετη Μονή της Χώρας, το βλέμμα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου (ένα βλέμμα πραότητας αλλά και μοναξιάς και εγκαρτέρησης), η Αγία Σοφία με ό,τι σηματοδοτεί στο φαντασιακό μας, οι γέφυρες που ενώνουν το ιστορικό κέντρο με το Πέραν, το Πέραν με την Ασιατική πλευρά, η σχόλη του ζεύγους στην καλλιτεχνική συνοικία Ορτάκιοϊ είναι μερικές από τις εικόνες που κουβάλησα στη μηχανή και στην ψυχή μου από τετραήμερο ταξίδι στην Πόλη.  

οι καλύτερες 205 φωτογραφίες μου από το ταξείδι